Kość powiekowa ma kształt trójkątny.

Na kości jarzmowej o długości 120,2 mm biegną dwa grzebienie: pionowy i poziomy, co też zaliczono do cech diagnostycznych, jak i niezwykły kształt kości kwadratowej oraz bardzo potężnie zbudowaną kość nadkątową (surangular), mierzącą 73,1 mm długości i 92,3 mm wysokości. Szczególnie dobrze rozwinął się fragment kontaktujący się z wyrostkiem dziobiastym kości zębowej. Kość ta ma też wydatny grzebień biegnący od miejsca połączenia z wspomnianym wyrostkiem do panewki stawu żuchwowego. Kość stawowa jest natomiast krótka, acz szeroka, owalna, położona pod kątem 30° od poziomu. O słabo zachowanej kości kątowej dużo powiedzieć nie można, aczkolwiek zdaje się nie różnić istotnie od swych homologów u form bazalnych, może poza tym, że sięga dalej ku przodowi.

Kość szczękowa mierzy około 73 mm, jest wysoka i obejmuje dół przedoczodołowy. Zachowany fragment kości przedszczękowej nosi ślady korzeni zębów, podobnie jak u azjatyckich neoceratopsów, w przeciwieństwie do amerykańskich.

Kość zębowa jest głęboka, mierzy do 194,5 mm. Na żuchwie zwraca uwagę wąski wyrostek dziobiasty.