Jedna z cech diagnostycznych rodzaju dotyczyła także dalszej części kości łokciowej, mierzącej 206 mm. Chinnery i Horner określają ją jako najciekawszą spośród szkieletu pozaczaszkowego. Na końcu dalszym występowało przyśrodkowo zagięcie. U pokrewnych rodzajów także obserwuje się takie zagięcie, ale znacznie słabiej wyrażone, tak dobrze jak u Cerasinops czy może jeszcze lepiej obserwowano wyłącznie u Udanoceratops. Cecha ta może świadczyć o dwunożności tych zwierząt.
Kość promieniowa nie wyróżnia się niczym szczególnym.
Badacze przeprowadzili również badanie histologiczne kości przednich kończyn, wykrywając inny układ kanałów kostnych, biegnących podłużnie, a nie koliście, jak w kościach tylnych kończyn.
Kość udowa mierzy 352 mm. Kość piszczelowa liczy 344,6 mm, podobnie jak kość udowa, a kość strzałkowa – 333 mm. Podobny wymiar kości udowej i piszczelowej cechuje także montanoceratopsa, różniąc ten rodzaj i Cerasinops od leptoceratopsa i protoceratopsa o dłuższej piszczeli oraz Ceratopsidae o dłuższej kości udowej. Głowa kości udowej Cerasinops sięga długiego krętarza większego, kończącego się brzusznie do niej. Krętarz mniejszy jest krótszy, krętarz czwarty natomiast duży i nierówny, sięgając dystalnie sześcioma centymetrami trzonu i zaginając się lekko bocznie.