W XIX w. oba pomieszczenia połączono tworząc dzisiejszą Salę Rady. Największym, położonym centralnie na piętrze pomieszczeniem ratusza była Sala Pospólstwa, w której dokonywano m.in. wyboru władz miejskich i uroczyście przyjmowano nowych obywateli miasta. Po stronie wschodniej piętra mieściła się kancelaria pisarza miejskiego oraz szafarnia, czyli kasa miejska. Na parterze znajdowała się tzw. wietnica, gdzie sprzedawano towary zastrzeżone tylko dla miasta: sól, świece łojowe, dziegieć (smoła drzewna), oraz waga miejska, zbrojownia i mieszkanie dla instygatora – oskarżyciela publicznego.
thumb|170px|Ratusz od strony wschodniej; odtworzenie stanu po przebudowie w l. 60. XVI w. z portretami w blendach attyki.
Przebudowa ratusza w latach 60. XVI w. uczyniła z niego prawdziwe palazzo pubblico w skali i warunkach polskich, chociaż postacie Leliwitów na attyce przypominały kto założył miasto i kto jest jego właścicielem. Kolejne wieki nie przyniosły istotnych zmian w wyglądzie ratusza poza dobudowaniem od południa budynku wagi miejskiej widocznego na akwareli Zygmunta Vogla z 1800 r.