opat S. Lorenzo fuori le mura Richard de Saint-Victor OSB (1078) – kardynał prezbiter i opat St.-Victor w Marsylii oraz S. Paolo fuori le mura Herman de Gavardo OSB (1080) – kardynał prezbiter Ss. IV Coronati Benedykt (1080) – kardynał prezbiter S. Pudenziana Roman (1082) – kardynał prezbiter S. Susanna Bonussenior (1082) – kardynał prezbiter S. Maria in Trastevere Pietro Atenulfi OSB (1085) – kardynał prezbiter i opat S. Benedetto in Salerno
Nic nie wiadomo natomiast, aby w elekcji brali czynny udział diakoni Świętego Kościoła Rzymskiego, którzy w owym czasie w obediencji „gregoriańskiej” nie byli jeszcze uważani za kardynałów. Dopiero ok. 1088 roku za kardynałów uznano członków kolegium tzw. diakonów pałacowych, liczące siedmiu diakonów. Również i ta zmiana zaszła pod wpływem schizmy Klemensa III. W 1084 trzech z siedmiu diakonów pałacowych przyłączyło się do antypapieża, który w swoich dokumentach zaczął określać ich jako „kardynałów diakonów”. Pojęcie to zostało później zapożyczone przez papieża Urbana II (1088-1099).