Wybór Wiktora III Po śmierci Grzegorza VII Rzymianie wygnali z miasta antypapieża Klemensa III, umożliwiając powrót stronnikom zmarłego papieża. W maju 1086 do Rzymu wspólnie z wojskami normańskimi przybyli gregoriańscy kardynałowie, chcący dokonać wyboru nowej głowy Kościoła. 24 maja 1086 zebrani w rzymskim kościele S. Lucia in Sepitisolio kardynałowie obrali na papieża opata Dezyderiusza z Montecassino, kardynała prezbitera S. Cecilia, mimo że nie był on wśród kandydatów wskazanych przez Grzegorza VII. Dezyderiusz jednak odmówił przyjęcia tiary, grożąc, że jeśli elektorzy będą próbowali go zmusić, powróci do klasztoru. Konsul Cencius zasugerował wówczas wybór biskupa Ostii Odona de Lagery, który jako jedyny z kardynałów opowiedział się przeciwko zmuszaniu Dezyderiusza do akceptacji wyboru. Kandydatura Odona spotkała się jednak ze sprzeciwem jednego z kardynałów (prawdopodobnie Deusdedita), który przywołał dawne kanony zabraniające translacji biskupa z jednej diecezji do drugiej. W tej sytuacji podtrzymano wybór Dezyderiusza i zmuszono go siłą go do akceptacji pod imieniem Wiktor III. Cztery dni później „gregorianie” musieli jednak uciekać z Rzymu do Terracina przed cesarskim prefektem Rzymu, zwolennikiem Klemensa III.