oraz Divizzo jako prezbiter Ss. Silvestro Martino i jako biskup Tusculum, promocja z tej pierwszej rangi do drugiej miała miejsce w 1121). Według Pandolfo, jeden kardynał prezbiter (Hugo z Ss. Apostoli) był nieobecny, do którego należy doliczyć jeszcze dwóch kardynałów-biskupów, o których Pandolfo w kontekście elekcji wprawdzie nie wspomina, ale których istnienie i godność są udokumentowane w sposób nie budzący wątpliwości. Wiarygodność relacji Pandolfo, w tym także jest listy elektorów, jest podważana przez współczesnych historyków; wskazuje się na jej polemiczny charakter wynikający z atmosfery schizmy antypapieża Anakleta II (1130-38)Pandolfo był stronnikiem Anakleta II, który mianował go kardynałem. Szerzej na ten temat Robinson, s. 63, oraz Fūrst, s. 69. Krytyczna analiza źródeł wykazała, żeKlewitz, s. 100-101, 119-134; Fūrst, s. 69-80; Hūls, passim, zwł. s. 63-64.: w styczniu 1118 kardynałów prezbiterów i kardynałów diakonów było mniej niż wynika z relacji PandolfoKlewitz podaje liczbę 23 prezbiterów i 16 diakonów; Fūrst –18 prezbiterów i 12 diakonów;