Wśród historyków trwają spory o skutki traktatu. Większość uznaje, że otwarcie gospodarek spowodowało gwałtowny rozwój ekonomiczny dominiów i znaczne podniesienie stopy życiowej ich mieszkańców. Krytycy traktatu twierdzą jednak, iż traktat spowodował zahamowanie wzrostu przemysłu wytwórczego w tych dominiach z jednoczesnym przesunięciem kapitałów do rolnictwa, przemysłu drzewnego i wydobywczego. Twierdzą także, iż olbrzymie zapotrzebowanie na surowce i żywność, jakie zapanowało w USA w czasie wojny secesyjnej, zmusiłoby Amerykanów do jednostronnego zniesienia taryf celnych, bez konieczności koncesji brytyjskich.
Traktat wygasł w 1866. Obawa przed recesją, jaka mogła po tym fakcie nastąpić, była jednym z powodów zawarcia Konfederacji dominiów brytyjskich w Ameryce Północnej, która zaowocowała powstaniem nowego państwa – Kanady w 1867. Po wygaśnięciu, traktat nie został przedłużony. W Kanadzie idea otwartej gospodarki została zastąpiona narodową polityką gospodarczą. Do idei wolnego handlu powrócono w 1911, lecz wynegocjowany wtedy traktat o wolnym handlu pomiędzy Kanadą a USA, nie został ratyfikowany przez Parlament Kanady. Taryfy celne zaczęto likwidować, gdy po II wojnie światowej Kanada przystąpiła do GATT.