Jednak pokój w Vasvár zawarty w sierpniu 1664 roku, który kończył wojnę austriacko-turecką, także Turkom pozwolił skierować więcej sił do walki z Wenecjanami.
Regularne oblężenie 1666–1669 W II poł. 1666 roku Turcy wzmocnili swe wojska i zamiast jak dotąd jedynie ostrzeliwać miasto przystąpili do regularnego oblężenia. W tym celu do stycznia 1667 roku wybudowali przed wschodnim odcinkiem Kandii łańcuch redut. Gdy 28 maja/7 czerwca 1667 roku przybył pod Kandię wielki wezyr Ahmed Köprülü, armia oblężnicza wzrosła do ok. 70 000 żołnierzy. Garnizon Francesco Morosiniego liczył w tym czasie ok. 20 000 żołnierzy, wśród których znaczną część stanowili Francuzi. Ponieważ blokada turecka nie była zbyt szczelna, oblężonym co jakiś czas przybywały posiłki.
Po przybyciu wielkiego wezyra Turcy rozpoczęli prace oblężnicze naprzeciw południowo-zachodniego odcinka twierdzy. Dla osłony przed wycieczkami połączyli przykopy rowami równoległymi do atakowanego frontu. Prace posuwały się szybko i już po 18 dniach wojska tureckie znalazły się na odległość strzału muszkietowego od rawelinu Montinego, po czym przystąpiły do szturmu, który jednak został odparty.