Wenecjanie bronili się przed tureckimi aproszami za pomocą kontrmin. Wkrótce armia turecka skupiła się na bastionie Panigra, znajdującym się na zachodnim froncie Kandii. Jednak pomimo podejmowanych wysiłków do końca sierpnia nie uzyskali tutaj żadnych efektów. Szereg wycieczek weneckich we wrześniu doprowadziło do wyparcia Turków z pierwszej linii umocnień. Ponadto 2 września/12 września i 19 września/29 września oblężeni wysadzili minami część robót tureckich.
Turcy 28 października/7 listopada opanowali rawelin Montinego, a 12 listopada/22 listopada część bastionu Panigra. W okresie od maja do grudnia 1667 roku na skutek zażartych walk oblężeni stracili 7 000 żołnierzy oraz 2 000 kobiet i dzieci wspomagających obronę twierdzy. Turcy w tym okresie stracili aż 20 000 żołnierzy.
Na skutek nieudanych szturmów i dużych strat Turcy 16 stycznia/26 stycznia 1668 ponownie przystąpili do prac oblężniczych, zwracając tym razem większą uwagę na słabo umocnione nadmorskie bastiony świętego Andrzeja (odcinek zachodni) i Sabionera (odcinek wschodni). W walce stosowane były miny oraz bombardowanie zarówno atakowanych bastionów, jak i miasta.