Rejencja legnicka powstała na mocy edyktu z 30 kwietnia 1815. Początkowo objęła powiaty Bunzlau (Bolesławiec) Freystadt in Niederschlesien (Kożuchów) Glogau (Głogów) Görlitz (Zgorzelec) Grünberg in Schlesien (Zielona Góra) Lauban (Lubań) Liegnitz (Legnica) Lüben (Lubin) Löwenberg (Lwówek Śląski) Goldberg Haynau (Złotoryja–Chojnów) Sagan (Żagań) Sprottau (Szprotawa)
Po zniesieniu rejencji dzierżoniowskiej w 1820 do rejencji legnickiej włączono powiaty: Bolkenhain (Bolków) Hirschberg im Riesengebirge (Jelenia Góra) Jauer (Jawor) Landeshut (Kamienna Góra) Schönau (Świerzawa) Rothenburg (Rózbork)
W 1825 do rejencji legnickiej włączono powiat Hoyerswerda należący wcześniej do Brandenburgii.
W latach 1873–1874 utworzono dwa powiaty miejskie (Stadtkreise) – Zgorzelec i Legnica.
Po I wojnie światowej rejencja pozostała w całości w granicach Niemiec. W 1919 rejencja weszła, obok rejencji wrocławskiej, w skład prowincji Dolny Śląsk. W latach 1920–1922 status miast wydzielonych otrzymały Głogów, Zielona Góra i Jelenia Góra.