Zamiast dotychczasowych klas krążowników i niszczycieli traktat zdefiniował kategorię „lekkich okrętów nawodnych” (light surface vessels) – o wyporności pomiędzy 100 a 10 000 ts i uzbrojonych w działa kalibru do 203 mm, poza lotniskowcami, mniejszymi okrętami nawodnymi lub okrętami pomocniczymi. Dzieliła się na trzy podkategorie: 3a – okręty z działami kalibru ponad 155 mm (odpowiadające krążownikom ciężkim), 3b – okręty z działami nie przekraczającymi kalibru 155 mm, o wyporności ponad 3000 ts (odpowiadające krążownikom lekkim), 3c – okręty z działami nie przekraczającymi kalibru 155 mm, o wyporności do 3000 ts (obejmujące m.in. niszczyciele i torpedowce).
Wreszcie, traktat wprowadził kategorię „mniejszych okrętów nawodnych” (minor surface vessels – kategoria 5) – o wyporności pomiędzy 100 a 2000 ts (102 – 2032 ton), które nie posiadały dział większych, niż 155 mm, wyrzutni torpedowych ani nie przekraczały prędkości 20 w., z pominięciem okrętów pomocniczych (obejmowała ona większość trałowców, kanonierek, eskortowców itp).
Sprecyzowano także okręty pomocnicze (auxiliary vessels – kategoria 6) oraz małe jednostki (small craft – o wyporności nie przekraczającej 100 ts – kategoria 7).