Kategoria 4 obejmowała okręty podwodne.

Postanowienia Państwa, które podpisały traktat, zobowiązały się w artykule 2 do niebudowania i niekupowania okrętów o charakterystykach przekraczających wskazane w nim limity. Wyjątek mogły stanowić okręty, których budowę rozpoczęto przed wejściem w życie traktatu (art. 10). Limity w przeciwieństwie do wcześniejszych traktatów dotyczyły tylko nowo budowanych okrętów, bez jednostek już będących w służbie. Nie limitowano też liczby okrętów ani ich łącznej wyporności.

Najdonioślejszym postanowieniem było zezwolenie na budowę nowych okrętów liniowych (capital ships – w praktyce pancerników), przy zachowaniu dla nich limitu wyporności z traktatu waszyngtońskiego 35 000 ts (35 560 t). Jako maksymalny kaliber dział ustalono 356 mm, lecz jednocześnie zamieszczono klauzulę eskalacyjną, że jeśli inni spośród sygnatariuszy traktatu waszyngtońskiego nie zgodzą się na taki limit do dnia wejścia w życie nowego traktatu, maksymalny kaliber dział wynosić będzie 406 mm (art. 4 pkt 3). Ponieważ Japonia i Włochy nie zaakceptowały limitu 356 mm, wiążący traktatowy limit kalibru wynosił więc 406 mm.