Marginalne znaczenie miał zakaz budowy okrętów liniowych o wyporności poniżej 17 500 t lub uzbrojonych w działa kalibru poniżej 254 mm.
Wobec budowy przez Niemcy i Włochy silnych pancerników typów Bismarck i Littorio, 30 czerwca 1938 na wzajemnym spotkaniu sygnatariusze traktatu zaakceptowali zwiększenie limitu wyporności pancerników do 45 000 ts przy zachowaniu kalibru dział do 406 mm.
Odnośnie do lotniskowców, limit wyporności ustalono w art. 5 traktatu na 23 000 ts (23 368 t), a kalibru dział na 155 mm (ograniczenie kalibru dział nie miało jednak znaczenia praktycznego, gdyż na nowych jednostkach stosowano i tak działa uniwersalne kalibru maksymalnie 114-127 mm).
Istotnym ograniczeniem stał się limit wielkości krążowników lekkich (okrętów kategorii 3b) do 8000 ts (8128 t) i zakaz budowy krążowników ciężkich (kategorii 3a). Jednakże, w razie uznania, że bezpieczeństwo sygnatariusza jest zagrożone przez budowę krążowników przez inne państwo, miał on prawo podjąć budowę okrętów o wielkości do 10 000 ts lub ciężkich krążowników (art. 6 traktatu). Okręty takie można było też budować w zamian za utracone.
Jako limit dla okrętów podwodnych ustalono wyporność 2000 ts (2032 t) i działa do 130 mm (art.