W kolejnym amerykańskim typie pancerników South Dakota, wciąż trzymając się limitu wyporności, polepszono opancerzenie kosztem osłabienia ochrony podwodnej i zmniejszenia prędkości oraz ciasnoty. Dopiero ostatni typ amerykańskich pancerników Iowa, korzystając ze zwiększenia wielkości do ponad 45 000 ton, stał się w pełni udany.
Spośród „traktatowych” pancerników jedynie francuski typ Richelieu zasługiwał na miano w pełni udanego (chociaż budowę głównego okrętu rozpoczęto jeszcze w 1935, wyłamując się tym samym z ograniczeń wcześniejszych traktatów). Od początku zastosowano na nim artylerię kalibru 380 mm, a jego projektowa wyporność standardowa ok. 37 000 ton przekraczała pierwotny limit, przy czym w toku budowy jeszcze ją zwiększono. Również jednak w konstrukcji tych okrętów, dążenie do zmieszczenia się w limicie wyporności spowodowało wybór niektórych nieoptymalnych rozwiązańWilliam Garzke, Robert Dullin, British, Soviet, French, and Dutch battleships of World War II, Annapolis, 1980, s.77-150..