Nadto wydaje się, że “starzy” byli powiązani z dawnymi ośrodkami monastycznymi, takimi jak opactwo Montecassino, natomiast “młodzi” związani byli z nowszymi wspólnotami reformatorskimi, takimi jak kongregacje kanoników regularnych, choć nowsze opracowania wskazują, że dowody na te powiązania są zbyt skąpe by na ich podstawie wyciągać daleko idące wnioski.
Do frakcji Aymerica (“młodych”) należało 19 z 43 kardynałów, z czego prawdopodobnie 16 znajdowało się w Rzymie, w tym: 9 mianowanych przez Honoriusza II (Giovanni z Ostii, Mathieu z Albano, Guido z Tivoli, Piotr z S. Anastasia, Anzelm z S. Lorenzo in Lucina, Goselinus z S. Cecilia, Rustico z S. Ciriaco, Albert z S. Teodoro i Guido del Castello), 6 mianowanych przez Kaliksta II (Wilhelm z Palestriny, Gerardo z S. Croce, Roman z S. Maria in Portico, Gregorio Tarquini, sam kanclerz Aymeric oraz nieobecny Uberto z S. Clemente), 1 mianowany przez Gelazjusza II (Pietro Ruffino), i tylko 3 mianowanych przez Paschalisa II (Corrado z Sabiny, Giovanni da Crema i Gregorio Papareschi).