W 1945 roku powrócił na Politechnikę Warszawską, uczestniczył w odbudowie Wydziału Elektrycznego pracując początkowo jako adiunkt, następnie jako wykładowca, a od 1950 roku jako zastępca profesora. Na Oddziale Prądów Silnych prowadzi pierwsze wykłady z Grzejnictwa Elektrycznego, organizuje dydaktyczno-naukowe laboratorium z tego obszaru, które w roku 1951 przekształcone zostaje w Katedrę Grzejnictwa Elektrycznego. Zostaje jej pierwszym kierownikiem. Oprócz wykładów na Wydziale Elektrycznym, wykłada elektrotechnikę na Wydziale Chemii, a w latach 1953–1955 na Wydziale Mechanicznym Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej w Radomiu. Tradycja prowadzenia elektrotechniki na Wydziale Chemii przez elektrotermików utrzymała się do dziś.
Pisze dwa pierwsze podręczniki z zakresu grzejnictwa elektrycznego, wydane w 1946 i 1947. W 1951 praca doktorska autorstwa Tadeusza Schwartza z zakresu elektrotermii zostaje pierwszą obronioną pracą z tej dziedziny w Polsce. Rada Wydziału nadała mu stopień naukowy doktora z odznaczeniem, co było w tamtych czasach ewenementem. Promotorem rozprawy był prof. Stanisław Kończykowski, kierownik Katedry Urządzeń Elektrycznych. 19 stycznia 1955 roku został odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/201 - na wniosek Ministra Szkolnictwa Wyższego..