W 1955 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego i zrezygnował z wykładów w Radomiu poświęcając się tylko pracy w Politechnice i w placówkach związanych z elektrotermią. Cztery lata później zostaje profesorem zwyczajnym. Opinię do wniosku o nadanie tytułu przygotowali profesorowie Kończykowski, Skowroński oraz dziekan Tadeusz Cholewicki. W 1962 roku Katedra Grzejnictwa Elektrycznego przemianowana zostaje w Katedrę Elektrotermii. Wtedy profesor Schwartz opracował nowe programy studiów specjalności Elektrotermia, które posłużyły za podstawę do tworzenia podobnych specjalności na uczelniach czechosłowackich i w NRD. mały|322x322px|Grób profesora Tadeusza Schwartza na cmentarzu Bródnowskim. W tym okresie zaczyna się też rozwijać współpraca międzynarodowa zarówno z uczelniami z tzw. krajów socjalistycznych jak i kapitalistycznych. Do Warszawy przyjeżdżają goście z całej Europy, zaczyna się rozwijać współpraca międzynarodowa. Częstym gościem jest profesor Pietermaat z Belgii, przyjeżdżają goście ze Szwecji i Francji, gdzie mieści się siedziba władz Międzynarodowej Unii Elektrotermii. Utrzymywane są także kontakty z naukowcami radzieckimi z WNIETO, który był wówczas największym instytutem elektrotermii na świecie i zatrudniał 1200 specjalistów.