Opis i analiza Wit Stwosz wykonał figury w 1516 roku. Są to dwie pełnoplastyczne rzeźby, wykonane z drewna lipowego. Archanioł Rafał ukazany jest w antycznej sukni z rękawami typu tunica manicata, ma wyciągniętą prawą dłoń, w której niegdyś miał swój atrybut – puszkę z leczniczą żółcią rybią. Tobiasz, który kroczy obok Rafała, sugestywnie ujmując swojego przewodnika pod ramię, odziany jest w wytworny książęcy strój. Na twarzach obydwóch, emanujących młodością, Stwosz delikatnie zaznaczył uśmiech.
Typ ikonograficzny Rafała z Tobiaszem nawiązuje do Księgi Tobiasza, która opowiada o pewnej rodzinie izraelskiej: Tobiaszu ojcu i jego żonie Annie oraz ich synu, także Tobiaszu. Pewnego dnia ojciec posłał syna do Raga w Medii po dług, który miał odebrać po 10 latach od Raguela. Napomniał syna, żeby znalazł kogoś do towarzystwa w tej drodze. Tobiasz napotkał Archanioła Rafała, który pod ludzką postacią jako Azariasz zaoferował swoje wsparcie. Po drodze zatrzymali się nad rzeką, podróżnik kazał mu zabić rybę i wyciągnąć z niej żółć, serce i wątrobę. Azariasz wyznał młodemu Tobiaszowi, że jest mu przeznaczona Sara – córka dłużnika jego ojca. Ostrzegł go jednak, że Sara miała już 7 mężów i wszyscy umierali w pierwszą noc spędzoną z Sarą, gdyż atakował ich demon Asmodeusz. Wędrujący przekazał mu radę, jak pozbyć się demona.