Przeprowadził go szczęśliwie wśród różnych przygód aż do Persji, gdzie mieszkał krewny rodziny, który od ojca – imiennika syna – pożyczył niegdyś znaczną sumę pieniędzy. Archanioł nie tylko doprowadził Tobiasza do celu podróży, ale też nakłonił krewnego by oddał dług, a Tobiaszowi własną córkę Sarę za żonę, którą uwolnił również od złych mocy. Po szczęśliwym zakończeniu podróży i ślubie Tobiasza z Sarą Rafał wyjawił młodzieńcowi i jego ojcu, kim jest: Ja jestem Rafał, jeden z siedmiu aniołów, którzy stoją w pogotowiu i wchodzą przed majestat Pański (Tb 12,15).
Wit Stwosz trafnie uchwycił moment tej podróży, zaś powszechny w Italii temat przełożył na swój język artystyczny, dodając postaciom draperie o silnej wymowie plastycznej, o wirujących na wietrze fałdach. Obie postacie zachowały charakterystyczną dla Stwosza reprezentacyjność, podkreśloną nie tylko przez wytworny strój, ale również szlachetną postawę. Od strony stylistycznej artysta jest wierny gotykowi, choć w tej rzeźbie można dostrzec echa renesansu, którego początków można szukać w krakowskim okresie,