W 1910 roku zatrudniono go również w Ministerstwie Spraw Zagranicznych, które wspomagał swoją wiedzą na temat spraw tureckich i doskonałą znajomością języka. W tym samym roku troccy karaimi wybrali go hachanem, godności tej jednak nie przyjął. Od maja 1915 do 1919 roku ponownie przebywał na Krymie (w Eupatorii), pełniąc obowiązki hachana Karaimów rosyjskich. Założył tamże w 1916 roku Bibliotekę Karaimską (Karaj Bitikligi), a także Karaimskie Muzeum Narodowe, czasopismo Izvestija Tavriceskogo i Oddeskogo Karaimskogo Duxovnogo Pravlenija oraz karaimskie seminarium duchowne. Półwysep krymski opuścił w wyniku rewolucji bolszewickiej wraz z wycofującymi się wojskami Denikina. W 1920 roku zamieszkał w Konstantynopolu, gdzie podjął dalsze studia nad językiem tureckim i pogłębiał swoją wiedzę na temat Wschodu.
W 1928 roku wybrano go hachanem trockim, nominację tę przyjął i przeniósł się do Polski do Wilna.