Zmarł w Wilnie, pochowany został na tamtejszym cmentarzu karaimskim.
Ordery i odznaczenia Krzyż Komandorski z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski (24 kwietnia 1936) „za zasługi na polu organizacji wyznania karaimskiego w Polsce”.
Dokonania naukowe Jako pracownik naukowy Uniwersytetu w Petersburgu, Uniwersytetu Wileńskiego, Polskiej Akademii Nauk, Litewskiej Akademii Nauk zgromadził bogaty dorobek. Był autorem blisko 100 publikacji, w tym 70 prac naukowych. Wraz z rosyjskim turkologiem Nikołajem Baskakowem oraz polskimi orientalistami: Ananiaszem Zajączkowskim i Aleksandrem Dubińskim przygotował monumentalny „Słownik karaimsko-rosyjsko-polski” wydany w wersji skróconej w Moskwie w 1974 roku.
Zdaniem niektórych autorów miał być twórcą doktryny tzw. „dejudaizacji” karaimskiej religii i historiiMikhail Kizilov, Modernizacja i dejudaizacja karaimskiej gminy w międzywojennej Polsce, „Kwartalnik Historii Żydów” 2(2009), s. 162–174.. W latach 20. XX w. propagował teorię o ałtajsko-tureckim pochodzeniu Karaimów i korzeniach ich kultury, która stała się tematem ostrych dyskusji naukowych ze strony oponentów.