został zastępcą dowódcy gwardyjskiego batalionu ROA w Pskowie. Brał udział w walkach z partyzantami.
W lipcu tego roku ponownie wezwano go do Berlina, gdzie objął funkcję operacyjnego adiutanta gen. Andrieja Własowa kolaborującego z Niemcami. Towarzyszył mu w czasie rozmów z Heinrichem Himmlerem prawą ręką Hitlera, w sprawie utworzenia armii rosyjskiej walczącej po stronie reżimu III Rzeszy. Rozmowy miały miejsce 16 września 1944 r. w kwaterze Himmlera w Großgarten. W styczniu 1945 r. sformował samodzielny rosyjski oddział przeciwpancerny, na czele którego od lutego walczył z Armią Czerwoną nad Odrą. W tym samym miesiącu objął dowództwo 1604 pułku grenadierów w składzie 699 Brygady Grenadierów w Danii. W kwietniu 1945 r. został dowódcą 4 pułku piechoty 1 Dywizji Sił Zbrojnych Komitetu Wyzwolenia Narodów Rosji. Brał udział w walkach z Niemcami w ramach powstania praskiego. Po rozwiązaniu dywizji przedostał się na obszary Rzeszy zajęte przez Amerykanów. Uniknął repatriacji do ZSRR jako emigrant. Do 1946 r. działał na rzecz ratowania Rosjan, którzy w czasie wojny kolaborowali z Niemcami, przed wydaniem ich w ręce Sowietów. W jednym z obozów wraz z grupą takich Rosjan zabarykadował się w baraku i wywiesił czarną flagę, oznaczającą masową infekcję. Dzięki temu sowiecka komisja repatriacyjna nie zabrała ich. W 1946 r.