Rozwój techniki komputerowej spowodował zastąpienie drukarek monitorami CRT. Komputery były zbyt kosztowne, aby jeden człowiek wykorzystywał całą moc jednej maszyny. Do każdego z nich podłączano wiele terminali, które pozwalały na lepsze wykorzystanie ich drogocennego czasu.
Terminale takie początkowo nadal pozwalały jedynie na pracę w trybie tekstowym, ale już w trybie pełnoekranowym, tak więc praca np. z edytorem tekstu (na przykład vi) wyglądała zupełnie inaczej niż w przypadku dalekopisu, który pozwalał na pracę tylko z pojedynczą linią tekstu (np. edytor ed). Do najbardziej znanych terminali tego typu należą VT100 oraz IBM 3270. Powszechnie używane dziś programy emulujące terminale tekstowe (Xterm, Putty i wiele innych) nadal emulują zachowanie takich właśnie terminali (w szczególności VT100).
Do komunikacji terminali tekstowych z komputerami zwykle wykorzystywano transmisję szeregową w standardzie RS-232 oraz modemy, których prędkości rzędu kilkuset bodów były wystarczające do przesyłania zakodowanego tekstu. Terminale tekstowe były powszechnie wykorzystywane w pracy zdalnej na komputerach klasy mainframe.