W drugiej połowie lat 90. XX w. pojawiło się szerzej dostępne i bardziej dojrzałe wolne oprogramowanie, w szczególności systemy takie jak FreeBSD, GNU/Linux oraz darmowe implementacje systemu X-Window (XFree86). Umożliwiło to wykorzystanie niedrogich i powszechnie już spotykanych komputerów osobistych (nawet tych nieco starszej generacji, ale 32-bitowych, czyli min. z procesorem 80386 lub 80486) w roli bezdyskowych X-Terminali. Z czasem zastępowały one stosunkowo drogie i trudno dostępne klasyczne X-terminale. Z rozwiązań takich korzystały m.in. polskie uczelnie (np. AGH), których rozrastające się laboratoria komputerowe na przełomie XX i XXI wieku opierały się na takich rozwiązaniach.
Rewolucja cyfrowa obniżyła ceny sprzętu i doprowadziła do powstania komputera osobistego. Jedna maszyna służy jednemu człowiekowi. W takiej sytuacji terminal stał się przeżytkiem. Jego wykorzystanie ograniczono do dużych serwerów sieciowych pozbawionych własnych ekranów i klawiatur.