W sierpniu 1919 Paweł Potocki stracił jedno oko. Później drugie oko zaczęło stopniowo tracić zdolność widzenia. W czerwcu 1920 Potocki miał wyjechać do Moskwy, by leczyć oko, które utraciło już 90% wzroku. Lekarze nie mogli sprowadzić Potockiego, cierpiącego na atrofię nerwu wzrokowego, do jasnego świata, ponieważ w tym czasie nie było lekarstwa na tę chorobę. W rezultacie w wieku 41 lat stracił zdolność widzenia w obu oczach.
Potocki i jego żona Nadieżda Anatolijewna mieszkali wówczas na ulicy Boyuk Minaret 23 w Baku. W tym czasie naprzeciwko domu powstała Spółdzielnia Robotnicza – Związek Robotniczy. A ten związek wymagał księgowego. Potocki, który stracił wzrok, pracował tu przez pewien czas jako księgowy.
Po otrzymaniu rozkazu kontynuowania pracy w zatoce Bibi-Ejbat szef Aznieftu Serebrowski zaprosił Potockiego do przejęcia kontroli nad zatoką. Choć niewidomy, opracował projekt w 1922, aby wypełnić 27 hektarów obszaru morskiego ziemią. Wkrótce Potocki pracuje nad nowym projektem, który ma wypełnić zatokę. Zgodnie z tym projektem miało zostać wylanych 79 hektarów ziemi. Prace trwają z powodzeniem, a 18 kwietnia 1923 w Zatoce Ilicz (3 warstwa) uruchomiono studnię o głębokości 82,5 metra.