Obrady wznowiono dopiero w połowie września 1292, gdy powrócili kardynałowie Caetani i d’Acquasparta, jednak nie posunięto się naprzód. W międzyczasie próbowano uspokoić sytuację w Rzymie. Około Wielkanocy 1293 w Rzymie wybrano dwóch senatorów, po jednym z rodu Colonna i Orsini, licząc, że doprowadzi to do pokoju między zwaśnionymi frakcjami. Niestety, obaj senatorowie padli szybko ofiarą epidemii, zaś kardynałowie, z nastaniem lata ponownie rozjechali się nie podjąwszy żadnej decyzji w sprawie wyboru papieża; w Rzymie pozostało tylko trzech z nich (Pietro i Giacomo Colonna oraz Boccamazza). Powszechnie obawiano się schizmy.
Kardynałowie zebrali się ponownie dopiero 18 października 1293, tym razem w Perugii, nadal jednak nie byli zdolni do wypracowania kompromisu. W tym samym czasie w Rzymie i na terytoriach papieskich narastała anarchia. Walki uliczne, rabunki, zabójstwa i czyny świętokradcze były na porządku dziennym. Walczyć między sobą zaczęły też poszczególne miasta i komuny. Kardynał Matteo d’Acquasparta zmuszony był do czasowego opuszczenia obrad celem stłumienia buntu w Narni.