W marcu 1294 roku do Perugii przybył król Neapolu Karol II Andegaweński, któremu zależało na wyborze papieża, gdyż potrzebował wsparcia Stolicy Apostolskiej dla swych planów odzyskania Sycylii. Ingerencja króla wywołała ostry sprzeciw kardynała Caetaniego, wówczas sprzymierzeńca Colonnów, i w konsekwencji zakończyła się fiaskiem. Wydawało się, że tylko jakaś nowa kandydatura spoza Kolegium Kardynalskiego może przynieść zakończenie ponad dwuletniej sediswakancji.
Wybór Celestyna V Impas został przełamany dopiero latem 1294, kiedy kardynał biskup Ostia e Velletri Latino Malabranca Orsini zaproponował kandydaturę 84-letniego benedyktyńskiego eremity z Monte Majella Pietro del Murrone, cieszącego się wielką popularnością we Włoszech jako świątobliwy asceta i uzdrowiciel. Propozycja ta została przyjęta przez zmęczonych kardynałów z wielką ulgą i 5 lipca 1294 Pietro del Murrone został jednogłośnie wybrany na papieża.
Elekt przyjął wiadomość o swoim wyborze ze łzami, niemniej zaakceptował go i przybrał imię Celestyn V. Zamiast jednak udać się do Perugii nakazał kardynałom przybyć do Aquila, pogranicznego miasta w królestwie Neapolu.