Kazimierz (Kaźko) III gniewkowski (ur. pomiędzy 1280 a 1287, zm. pomiędzy 1347 a 1350) – od 1306 lennik Polski, w latach 1306–1309 namiestnik na Pomorzu Gdańskim z ramienia Władysława Łokietka, od 1314 roku w wyniku podziału z braćmi książę gniewkowski, w latach 1332-1343 usunięty z księstwa przez Krzyżaków.
Życiorys Kazimierz III był trzecim pod względem starszeństwa synem księcia inowrocławskiego Siemomysła i Salomei. Dość wcześnie został osierocony przez ojca, w związku z czym znalazł się pod opieką najpierw matki (1287–1302), potem starszych braci Leszka i Przemysła.
Od 1302 roku dopuszczony do formalnych współrządów w księstwie, choć już wcześniej w 1300 roku musiał wyrazić zgodę na podporządkowanie się królowi czeskiemu Wacławowi II. Po 1306 roku razem z bratem Przemysłem stał się wiernym wykonawcą polityki stryja książąt Władysława Łokietka. Otrzymał za to w 1306 roku urząd namiestnika w Tczewie na Pomorzu Gdańskim. Miasto zostało utracone w wyniku najazdu Zakonu Krzyżackiego w 1309 roku pomimo osobistych rozmów księcia inowrocławskiego z mistrzem krajowym pruskim Henrykiem von Plotzke (Kazimierz III posunął się nawet do tego, że prosił na kolanach, by von Plötzkau zwrócił Pomorze prawowitemu właścicielowi tj. Władysławowi Łokietkowi, jednak bez rezultatu).