II dywizjon „wojennego” 3 pułku artylerii ciężkiej do końca wojny polsko-bolszewickiej działał osobnymi bateriami. Rozejm zastał 4 baterię w rejonie Nowo-Święcian, a 5 baterię w Olkiewiczach. 6 bateria cały czas pozostawała we Lwowie. W związku z „buntem gen. Żeligowskiego” i jego 1 Dywizji Litewsko-Białoruskiej, w listopadzie skierowano na Wileńszczyznę 4 baterię, a 26 grudnia cały II dywizjon przemianowano na 1 litewsko-białoruski dywizjon artylerii ciężkiej. Dywizjon wszedł w skład Wojsk Litwy Środkowej. Później 1 litewsko-białoruski dac został przemianowany na 19 dywizjon artylerii ciężkiej. Z niego to 31 października 1921 utworzono II dywizjon „pokojowego” 3 pułku artylerii ciężkiej.
II dywizjon „wojennego” 4 pułku artylerii ciężkiej działania wojenne zakończył w Grodnie. Po zakończeniu walk przechodził kolejne zmiany organizacyjne. W listopadzie wszedł w skład 20 pułku artylerii ciężkiej, a od 27 maja 1921 stał się samodzielnym 29 dywizjonem artylerii ciężkiej. 27 listopada wszedł w struktury „pokojowego” 3 pułku artylerii ciężkiej jako jego III dywizjon.