W 945 r. Ludwik Zamorski został uwięziony przez Hugona, który zażądał, w zamian za jego uwolnienie, najstarszego syna Lotara jako zakładnika. W tej sytuacji Gerberga objęła regencję. Udało jej się doprowadzić do uwolnienia męża, dając jako zakładnika młodszego syna Karola. Przekonała także Ludwika Zamorskiego do zawarcia sojuszu ze swoim bratem Ottonem I. Pomiędzy 946 a 950 r. obaj władcy spotkali się pięciokrotnie. Podczas Wielkanocy 950 r. Gerberga gościła u brata w Akwizgranie. Poparcie Ottona I i pośrednictwo jego siostry umożliwiło zawarcie w 953 r. pokoju pomiędzy Ludwikiem a Hugonem.
Wdowieństwo thumb|Gerberga została pochowana w opactwie Saint Rémi w Reims W 954 r. Ludwik Zamorski spadł z konia i zmarł w wyniku odniesionych ran. Gerberga po raz drugi została regentką w imieniu 13-letniego syna. Udało jej się doprowadzić do jego wyboru na króla. Tym razem zwróciła się o pomoc do Hugona Wielkiego obawiając się, że pomoc brata uzależni rządzone przez nią państwo od potężniejszego sąsiada.