W traktatach ascetycznych również podkreślał mistyczną rolę wcielenia, a Jezusa stawiał za wzór i cel. Podkreślał rolę cnót teologalnych, zwłaszcza miłości. Najważniejsze dzieła ascetyczne to: „Centurie o miłości”, „Księga ascetyczna” i „Rozdziały gnostyczne”.
Ponadto Maksym tworzył utwory liturgiczne („Mistatogia”), w których tłumaczył symbolikę budynków sakralnych i liturgii bizantyńskiej oraz biblijne („Problemy do Talasjusza”, „Pytania do Teopempta”). Był także autorem najstarszego, zachowanego żywotu Maryi. Pisał również listy oraz komentarze do dzieł pisarzy kościelnych, np.: „Scholia do Dionizego Ps-Areopagity” czy „Wyjaśnienia do Grzegorza z Nazjanzu” i Dionizego psedu-Areopagity”.
Jego twórczość wywarła wpływ na Eutymiusza Zygabena, Symeona Nowego Teologa czy Grzegorza Palamasa.
Kult Wspomnienie liturgiczne w Kościele katolickim obchodzone jest 13 sierpnia.
W Cerkwi prawosławnej święty cieszy się powszechną czcią, która wspomina świętego dwukrotnie: 21 stycznia/3 lutego, tj. 3 lutego według kalendarza gregoriańskiego (rocznica śmierci), 13/26 sierpnia, tj. 26 sierpnia (rocznica przeniesienia relikwii w 662).