Przez cały okres istnienia Czechosłowacji te dwie partie będą szły do wyborów razem, najczęściej wspierane przez ślązakowców i (poza wyborami 1928 i 1935) polskich socjalistów, albo inne mniejszości narodowe (żydowską, słowacką lub karpatorusińską).
Utworzenie jednolitego bloku polskiego przyspieszyła wyborcza klęska PSPR w 1935 roku, która zdecydowała się na koalicję wyborczą z czeską lewicą, nie uzyskując w zamian mandatu. W wyniku wyborów doszło do rozłamu w partii: część działaczy z A. Łukoszem na czele powołała jeszcze w tym samym roku Polską Partię Socjaldemokratyczną (PPSD), która w 1937 roku zjednoczyła się z centrowo-ewangelickim Stronnictwem Ludowym w Polską Partię Ludową.
W tworzenie jednolitej organizacji polskiej w Czechosłowacji zaangażował się mocno rząd II RP, licząc, że stanie się ona lokalnym wykonawcą działań wymierzonych w państwo czeskie podejmowanych w Warszawie i Budapeszcie.
W marcu 1937 roku doszło do powołania Komitetu Porozumiewawczego Stronnictw Polskich w Czechosłowacji, obejmującego Związek Ślązaków Katolików (ZŚlK), Polską Partię Ludową i Macierz Szkolną.
W marcu 1938 formalnie powstał Związek Polaków w Czechosłowacji, na którego czele stanął poseł Leon Wolf.