Zimno i niedożywienie sprzyjały chorobom, zwłaszcza tym, które powodowały biegunkę, przy jedynie iluzorycznej opiece medycznej w szpitalu obozowym, tzw. rewirze.
Więźniowie i ofiary
thumb|Więźniowie KL Sachsenhausen Więźniami byli obywatele wielu narodowości: Polacy, Niemcy, jeńcy sowieccy, Romowie, Sinti, później Żydzi. Był to obóz tzw. „zielony”, czyli przebywali w nim na początku więźniowie „nie-polityczni”, jak również lotnicy brytyjscy czy dzieci oraz Świadkowie Jehowy.
Polacy byli, obok Austriaków, pierwszymi obcokrajowcami, którzy tu zostali osadzeni. Wkrótce po wybuchu II wojny światowej, od 28 września 1939 przetrzymywano w obozie kilkaset osób narodowości polskiej mieszkających i pracujących przed wojną w Westfalii, głównie górników biorących udział w działalności polskich stowarzyszeń. Do zimy 1939 roku Polacy z Niemiec i okupowanej Polski stali się liczną mniejszością w obozie. 28 listopada 1939 do obozu trafił transport polskich profesorów i innych pracowników nauki z Krakowa, aresztowanych w ramach Sonderaktion Krakau. Pierwszy transport więźniów z warszawskiego więzienia Pawiaka wyruszył 2 maja 1940 roku. Niemcy skierowali do niego ośmiuset więźniów politycznych z grona polskiej inteligencji aresztowanych w ramach Intelligenzaktion. W 1941 r.