Reflektory przeciwlotnicze produkowane w latach 30. XX wieku i w czasie II wojny światowej przez firmy General Electric i Sperry Corporation miały 60-calowe (ok. 152 cm), pokryte rodem zwierciadło parabolicznemasa samego zwierciadła tego reflektora wynosiła 81 kg stabilizowane przy pomocy żyroskopu. Źródłem światła była lampa łukowa o światłości 800 milionów kandeli zasilana z generatora elektrycznego o maksymalnej mocy 16,7 kW. Reflektor taki w korzystnych warunkach przejrzystości powietrza pozwalał dostrzec i śledzić obiekty znajdujące się w odległości 10 km; jego światło widoczne może być z odległości nawet 50 km.
Reflektory podobnej wielkości stosowane w tym samym czasie przez wojska niemieckie nosiły oznaczenie Flak Sw-34 (skrót od niem. Flakscheinwerfer - reflektor przeciwlotniczy), pobierały prąd o natężeniu 200 A pod napięciem 78 V i wytwarzały snop światła o światłości miliarda kandeli;