W październiku 1974 roku zorganizowano Krajowe Posiedzenie Socjalistów, w posiedzeniu uczestniczyli reprezentanci Francuskiej Demokratycznej Konfederacji Pracy, Zjednoczonej Partii Socjalistycznej, Federacji Oświaty Narodowej i Powszechnej Konfederacji Pracy, w wyniku działań podjętych na kongresie do Partii Socjalistycznej wstąpił szereg przedstawicieli tychże organizacji w tym liderzy Zjednoczonej Partii Socjalistycznej (Michael Rocard oraz Robert Chapuis)Partie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 125-126..
Nowa partia przyjęła program antykapitalistyczny. Partia postulowała unifikację „rodziny socjalistycznej”, a więc zjednoczenie różnych grup socjalistów. Oprócz współpracy z innymi grupami centrolewicy, partia nawiązała stosunki z Francuską Partią Komunistyczną. Wraz z jednoczeniem się lewicy francuskiej pod sztandarem PS doszło do wyraźnego wzrostu liczby członków partii, jak i poparcia wyborczego dla kandydatów PS. Pod koniec roku 1971 partia liczyła 80 tysięcy działaczy, pięć lat później do partii należało już 160 tysięcy osób (do drugiej z sił lewicy, FPK, należało wtedy 500 tysięcy osób).