W wyborach do Zgromadzenia Narodowego z marca 1973 roku, PS uzyskała 19,18% (razem z koalicyjnym Ruchem Lewicowych Radykałów zdobyła 20,6%), sondaże przedwyborcze wskazywały nawet na możliwość uzyskania przez socjalistów 30% głosów.
W wyborach municypalnych z 1971 roku zwiększyła stan posiadania do 81 merostw (w miastach powyżej 30 tysięcy obywateli). Pod względem struktur doszło do znacznego odmłodzenia kadr (w porównaniu do SFIO), zwiększył się procent działaczy wywodzących się z klasy pracowników najemnych, inteligencji technicznej, pracowników nauki i oświaty oraz kadr kierowniczych. Zmienił się też elektorat socjalistów, znacznie zwiększyło się poparcie dla kandydatów socjalistycznych wśród młodzieży i mieszkańców największych miast. Partia przedstawiała się jako „front ludowy” grupujący wszystkie grupy klasowe walczące z monopolamiPartie Socjaldemokratyczne Europy, Książka i Wiedza, 1982, s. 130-133.. Zmianie uległ model organizacyjny partii. Sekcje partii organizowano były na zasadzie terytorialnej oraz w miejscach pracy i na uczelniach. PS odrzuciła zasadę „niezależności” związków zawodowych i partii lewicowych przyjętą w latach 60. przez reformistów (w myśl koncepcji SFIO związki miały być „apolityczne”, początkiem tego kierunku był już 1906 rok kiedy wydano tzw. Kartę z Amiens).