Prawdopodobnie wtedy Ludwika poznała duchowość Katarzyny Sieneńskiej, która później będzie przebijać w jej pismach duchowych.
Wkrótce jednak, z pewnością po śmierci Ludwika de Marillac (25 lipca 1604), Ludwika została umieszczona przez Michała de Marillac (1560–1632), przyszłego kanclerza Francji, który stał się jej opiekunem, w pensjonacie dla dziewcząt w Paryżu. Tam uczyła się prowadzenia domu i korzystała z klimatu reformy katolickiej, która rozpalała pobożny Paryż. Bywała wówczas u Kapucynek „córek Krzyża” na Przedmieściu Saint-Honoré, i pragnęła zostać jedną z nich. Złożyła ślub służenia Bogu i bliźniemu.
Dawny członek Ligi, Michał de Marillac został adwokatem generalnym w parlamencie. Wziął wtedy aktywny udział w założeniu Karmelu reformowanego we Francji. Przebywał stale w otoczeniu pani Acarie i tam poznał księży Piotra de Bérulle (1575–1629) i Karola Bochard de Champigny (1568–1624), znanego „Honoriusza Paryża”. Ten ostatni w 1612 roku był prowincjałem kapucynów. To on wziąwszy pod uwagę złożoną słabość Ludwiki de Marillac, poradził jej, by porzuciła zamiar pozostania kapucynką, zapewniając ją, że Bóg ma względem niej „inny plan”.