Niebawem kierownikiem na duchowej drodze Ludwiki został Piotr Camus (1584–1652), biskup Belley, wielki przyjaciel św. Franciszka Salezego i siostrzeniec, przez powinowactwo, Ludwika de Marillac. Mimo długich nieobecności, Ludwika przywiązała się bardzo do tego Bożego człowieka o licznych cechach, który zakończył swoje życie wśród „Nieuleczalnie chorych”. Między licznymi pobożnymi powieściami, które wydał biskup Camus, kilka ma na celu „ukazanie zazdrości Boga poprzez sprawiedliwe kary, które daje On odczuć tym, którzy przez siłę, albo przez przebiegłość usiłowali wyrwać Mu oblubienice z Jego ramion”.
Lata małżeństwa Michał de Marillac i jego szwagier Oktawian II Doni d’Attichy (zmarły w 1614), z pochodzenia Florentyńczyk, widząc w Ludwice nową sprzyjającą okazję, by przybliżyć się do władzy, wybrali jej za małżonka sekretarza dekretów królowej matki Marii Medycejskiej. Takim sposobem, 5 lutego 1613 roku, Ludwika de Marillac, w kościele św. Gerwazego, poślubiła Antoniego Le Gras (urodzonego w 1575 lub 1580), wywodzącego się ze starego rodu z Montferrand, który doszedł do stanu szlacheckiego. Antoni chciał związać się ze szlachtą Le Gras, której nazwisko i herb nosił bardziej niż jego przodkowie.