Chory na gruźlicę, Antoni Le Gras zmarł 21 grudnia 1625 roku, pozostawiając Ludwikę i małego Michała w niepewnej sytuacji finansowej. Niemniej Ludwika umieściła wtedy Michała w internacie Świętego Mikołaja du Chardonnet.
Życie wdowy Od 1625 do 1629 roku księdzu Wincentemu udawało się powoli zwrócić uwagę Panny Le Gras ku trosce o zbawienie innych, bardziej niż w stronę własnej pobożności czy macierzyńskiego niepokoju, tak skutecznie, że w liście z 6 maja 1629 roku, uroczyście przekazał jej odpowiedzialność za Panie Miłosierdzia. Panie pochodzące ze szlachty i burżuazji, zobowiązały się poświęcić swój czas służbie ubogim co do ciała i co do duszy, ale niektóre z nich posyłały do ubogich raczej swoje służące lub polecały przygotowanie posiłków innym. Nie czyniły tego same. Panna Le Gras, która miała odpowiedzialność głównie za ubrania i leki, gromadziła panie, słuchała je i zachęcała, by widziały Chrystusa w ubogich, którym służą, przekazywała rachunki do wglądu i formowała nauczycielki dla nauczania dziewcząt.