Odtąd, w miarę jak pokonywała swoje słabości fizyczne i lęki w przemierzaniu parafii dla organizowania w nich lub umacniania Pań Miłosierdzia, ujawniała się osobowość Ludwiki.

W tym czasie Michał de Marillac, mianowany ministrem sprawiedliwości, 1 czerwca 1626 roku, został przełożonym grupy pobożnych po śmierci kardynała de Bérulle (2 października 1629), a jego przyrodni brat Ludwik II de Marillac (1573–1632) został mianowany marszałkiem Francji, 3 czerwca 1629 roku. Od oblężenia La Rochelle (sierpień 1627 – październik 1628), ich opozycja wobec polityki kardynała Richelieu była oczywista. Stała się przyczyną ich upadku, w czasie słynnego dnia Oszukanych (11 października 1630). Popadłszy w niełaskę, marszałek i kanclerz, zostali uwięzieni i postawieni przed sądem w rezydencji. Oskarżony o malwersacje i osądzony przez trybunał, będący całkowicie po stronie Richelieu’go, marszałek został ścięty publicznie na Placu de Grève 10 maja 1632 roku. Natomiast Michał de Marillac zamknięty w twierdzy w Châteaudun, przetłumaczył Księgę Hioba i rozpoczął Traktat o życiu wiecznym. Zmarł tam 7 sierpnia 1632 roku.