ale już inne dziewczęta wiejskie przybyły, by ją zastąpić. Dnia 29 listopada 1633 roku, w porozumieniu z Księdzem Wincentym, Ludwika zgromadziła je pod swoim dachem, by je formować. 25 marca 1642 roku, Ludwika i cztery pierwsze siostry złożyły śluby oddając się całkowicie na służbę Chrystusowi w ubogich. Takie były skromne początki Zgromadzenia Sióstr Miłosierdzia.
Powiązani ścisłą współpracą i wielką przyjaźnią, Ludwika i ksiądz Wincenty wspólnie odpowiadali na wezwania najuboższych swego czasu, dzięki nowemu Zgromadzeniu, które założyli. Wychowanie dzieci znalezionych, pomoc ofiarom wojny trzydziestoletniej i Frondy, opieka nad chorymi w domach lub w szpitalach, posługa niesiona galernikom i osobom niepełnosprawnym umysłowo, nauczanie ubogich dziewcząt, udział w tworzeniu hospicjum Najświętszego Imienia Jezus i szpitala głównego w Paryżu, nic nie zatrzymało tych nowych Sióstr, nie zamkniętych w klasztorze, tych dziewcząt „pełnego wiatru”, które „za welon mają świętą skromność”, „za klasztor dom chorych, za celę wynajęty pokój, za krużganki ulice miasta lub szpitalne sale”, a za hasło słowa: Miłość Jezusa Ukrzyżowanego przynagla nas.