Lata 50. – 70. XX wieku W roku 1950 na skutek zmian politycznych na szczytach władzy przyjęto koncepcję radykalnej zmiany działalności. W rozgłośni przeprowadzono komisyjne oceny zarówno nadawanych programów, jak i ich twórców. W wyniku tej lustracji zwolniono wielu dziennikarzy. W rozgłośni szczecińskiej w ich miejsce przyjęto zupełnie nowych ludzi, często nieprzygotowanych do zawodu. Znaleźli się wśród nich również wybitni fachowcy, z doświadczeniem dziennikarskim jak: Jan Bolewski, Zdzisław Kunstmann czy Edward Kmiecik. W roku 1950 programowo szczecińska rozgłośnia radiowa została podporządkowana decyzjom władz partyjno-politycznych. Po niedofinansowaniu powojennym pojawiły się większe środki dla rozgłośni i pracowników radia, w szczecińskiej radiostacji pojawiły się cztery magnetofony stacjonarne i jeden przenośny, pracownicy zaczęli rejestrować dźwięk na taśmach magnetofonowych. W tym czasie silną stronę rozgłośni stanowiła publicystyka morska, cyklicznie emitowano audycje poświęcone tej tematyce (m.in. „Z portów i mórz”). Po marcu 1953 nadeszła polityczna wiosna, również w Polskim Radio. W programach wyraźnie ograniczono ilość audycji zwanych produkcyjniakami. Pojawiło się więcej pozycji artystycznych i rozrywkowych, zostały bardzo wzbogacone i urozmaicone programy muzyczne. W drugiej połowie lat 50.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Polskie Radio Szczecin · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.