Polskie Radio Szczecin (Radio Szczecin) – jedna z 17 samodzielnych rozgłośni publicznego Polskiego Radia realizujących odrębne programy regionalne nadawane na teren poszczególnych województw, zrzeszonych w Audytorium 17. Jest jedyną z tych rozgłośni, która współtworzy od kwietnia 2008 europejską sieć radiową Euranet. Emituje swój program całodobowo na obszarze prawie całego województwa zachodniopomorskiego, docierając także do województw ościennych oraz na tereny przygraniczne Niemiec. Radio jest spółką akcyjną z całkowitym udziałem Skarbu Państwa.
Historia mały|Pracownicy szczecińskiego radiaSzczecin, 1945. W pierwszym rzędzie szósty od lewej kierownik rozgłośni szczecińskiej PR Zdzisław Karczewski.
Lata 40. XX wieku Polskie Radio w Szczecinie było pierwszą rozgłośnią uruchomioną na ziemiach zachodnich i północnych przyłączonych po II wojnie światowej do Polski. Stało się tak po podjęciu szeregu działań m.in. przy udziale dyrektora naczelnego Polskiego Radia Wilhelma BilligaPaweł Szulc 2009. Polskie Radio Szczecin w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym Szczecina w latach 1945–1949. Dzieje najnowsze XLI, 4, s. 6, ISSN 0419-8824.. W dniach 8–20 lipca 1945 terenu Pomorza Zachodniego miała miejsce wizytacja pracownika poznańskiej rozgłośni Polskiego Radia Aleksandra Trzecieskiego, który odwiedził Gorzów Wielkopolski, Stargard, Koszalin, Szczecinek i właśnie Szczecin.
3 sierpnia 1945 do Szczecina przybyli oddelegowani przez Pomorską Dyrekcję Okręgową Polskiego Radia technicy z Bydgoszczy (F. Nowakowski, J. Freyer, E. Woźniak, Z. Kempiński), którzy w okolicy placu Grunwaldzkiego zorganizowali pierwszy radiowęzeł, skąd nadawano codziennie ok. godz. 17 aktualne komunikaty, informacje oraz muzykę z płytEncyklopedia Szczecina. T.II. Red. T. Białecki. Uniwersytet Szczeciński Szczecin 2000, s. 235. .. Wkrótce potem siedzibę przeniesiono do jednej z najmniej zniszczonych willi przy alei Wojska Polskiego 73 (obecnie mieści się tu hotel Atrium), natomiast nadajniki i radiostację zainstalowano w willi przy ulicy Malinowej, nieopodal Lasku Arkońskiego. W sierpniu 1945 pełnomocnikiem Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Polskiego Radia na Okręg Pomorze Zachodnie został Jan Frey, a po nim Roman Grudziński. Kierownikiem technicznym radia został Florian Nowakowski, który zdobył małej mocy nadajnik wojskowy i rozpoczęto prace nad budową masztów i anteny. Na początku grudnia 1945 do Szczecina przyjechał dyrektor naczelny Polskiego Radia Wilhelm Billig, aby zapoznać się z postępami prac przed otwarciem rozgłośni. Emisja pierwszego sygnału nastąpiła 25 grudnia 1945 w południe, a pierwsze słowa „Hallo, tu mówi Szczecin” wypowiedziała Jadwiga Helbingowa, odegrano hymn państwowy, po czym pierwszy kierownik rozgłośni Zdzisław Karczewski powiedział: „Szczecin mówi do Polski i świata. Mowa polska ze Szczecina świadczy o polskości tych ziem”. Kolejny mówca, prezydent miasta Szczecina Piotr Zaremba zakomunikował do mikrofonu: Grudniowa inauguracja pracy rozgłośni odbyła się w gronie wyłącznie szczecińskich pionierów, bez oficjeli spoza Pomorza Zachodniego, były to pierwsze powojenne święta Bożego Narodzenia. 27 stycznia 1946 odbyło się uroczyste otwarcie rozgłośni, które miało miejsce z udziałem wielu osób, m.in. Ministra Informacji i Propagandy Stefan Matuszewskiego. Zasięg stacji wynosił wtedy ok. 15 km, zanotowano ok. 3,5 tys. radioodbiorników. Rozgłośnia szczecińska podlegała pod dyrekcję Pomorskiej Dyrekcji Okręgowej Polskiego Radia w Bydgoszczy. Pierwszym kierownikiem szczecińskiego radia był Zdzisław Karczewski (1945–1946), kierownikiem muzycznym Antoni Huebner. Od marca 1946 w redakcji literackiej pracowali Stanisław Telega, Walerian Lachnitt, Zofia Walicka-Neuman i Tymoteusz Karpowicz. W 1946 dyrektorem radia został Tadeusz Szlęzak, którym był do roku 1947. Kolejnymi dyrektorami byli: Władysław Osiński (1948–1949) i Wacław Parol (1949–1950). Reporterzy relacjonowali obchody Święta Morza, Tygodnia Ziem Odzyskanych, wiece w obronie granicy zachodniej. Polskie Radio Szczecin obecne było na wszystkich uroczystościach, jakie odbywały się w Szczecinie. W 1946 w rozgłośni było ogółem 40 osób (w tym 7 dziennikarzy)Paweł Szulc 2009. Polskie Radio Szczecin w życiu politycznym, społecznym i kulturalnym Szczecina w latach 1945–1949. Dzieje najnowsze XLI, 4, s. 29, ISSN 0419-8824.. mały|Magnetofony w Radiu SzczecinZostały wprowadzone od 1949. W 1947 na antenie radiowej nadawano audycje podkreślające trwałość zachodniej granicy Polski. Niezwykle aktywnym komentatorem bieżącej sytuacji był Tomasz Bazylewicz, który w roku 1948 prowadził cykl Frontem na Zachód, poświęcony sprawom powojennych Niemiec. Z radiem ściśle współpracowali przebywający czasowo w Szczecinie tacy twórcy jak Edmund Osmańczyk, Jerzy Andrzejewski, Konstanty Ildefons Gałczyński, Tymoteusz Karpowicz, Walerian Lachnitt oraz kierownik redakcji sportowej i sprawozdawca sportowy Bohdan Tomaszewski. Rozpoczęły działalność: orkiestra pod dyr. W. Górzyńskiego oraz zespoły wokalne „Trymer”, „Fala”, „Szczecińska Czwórka Radiowa”. Organizowano koncerty masowe pod nazwą Nad Odrą i Bałtykiem oraz kameralne Radiowe spotkania przy mikrofonie. Odbywały się one w zakładach pracy i środowiskach w Szczecinie i na terenie całego ówczesnego województwaZ. Puchalski 2014. Polskie Radio na Pomorzu Zachodnim – wspomnienia i refleksje starego radiowca. Edukacja Humanistyczna 1 (30), 115-132..
W latach 1945–1949 dużym zainteresowaniem słuchaczy, obok serwisów informacyjnych, była audycja pt. Skrzynka poszukiwania rodzin oraz serwisy poświęcone o informowaniu przyjeżdżających na Pomorze Zachodnie repatriantach ze wschodu i powracających rodakach z zachodu. Do roku 1949 na antenie obok nabożeństw były sprawozdania z plenów partyjnych komitetów PPR i PPS oraz obok żywotów świętych – pogadanki dotyczące działalności ruchu ateistycznego oraz reklamy przedsiębiorstw państwowych i prywatnych. 22 grudnia 1949 na Warszewie oddano do użytku 50-kilowatowy nadajnik radiowy, dzięki czemu radio objęło swoim zasięgiem niemal cały teren województwa, wpłynęło to w znaczący sposób, na zasięg słyszalności rozgłośni.
Lata 50. – 70. XX wieku W roku 1950 na skutek zmian politycznych na szczytach władzy przyjęto koncepcję radykalnej zmiany działalności. W rozgłośni przeprowadzono komisyjne oceny zarówno nadawanych programów, jak i ich twórców. W wyniku tej lustracji zwolniono wielu dziennikarzy. W rozgłośni szczecińskiej w ich miejsce przyjęto zupełnie nowych ludzi, często nieprzygotowanych do zawodu. Znaleźli się wśród nich również wybitni fachowcy, z doświadczeniem dziennikarskim jak: Jan Bolewski, Zdzisław Kunstmann czy Edward Kmiecik. W roku 1950 programowo szczecińska rozgłośnia radiowa została podporządkowana decyzjom władz partyjno-politycznych. Po niedofinansowaniu powojennym pojawiły się większe środki dla rozgłośni i pracowników radia, w szczecińskiej radiostacji pojawiły się cztery magnetofony stacjonarne i jeden przenośny, pracownicy zaczęli rejestrować dźwięk na taśmach magnetofonowych. W tym czasie silną stronę rozgłośni stanowiła publicystyka morska, cyklicznie emitowano audycje poświęcone tej tematyce (m.in. „Z portów i mórz”). Po marcu 1953 nadeszła polityczna wiosna, również w Polskim Radio. W programach wyraźnie ograniczono ilość audycji zwanych produkcyjniakami. Pojawiło się więcej pozycji artystycznych i rozrywkowych, zostały bardzo wzbogacone i urozmaicone programy muzyczne. W drugiej połowie lat 50. zapadła decyzja o połączeniu programów radiowych Szczecina, Koszalina i Gdańska w jeden „Program Wybrzeża”P. Olechowska 2016. Polskie Radio Szczecin. W: Radio regionalne w Polsce Stan na koniec grudnia 2014. Red. P. Kuca i in. Wyd. Uniw. Rzeszow.. W latach pięćdziesiątych do pracy w nowo powstającym koszalińskim radiu przeniosło się kilku doświadczonych radiowców ze szczecińskiej rozgłośni: Zofia Kozłowska, Tadeusz Fiszbach, Henryk Livor-Piotrowski, Janusz Mychal oraz dziennikarka i reżyser programów radiowych Alicja Maciejowska. mały|Wieżowiec PRITV (dawna siedziba radia oraz telewizji)Aktualnie właścicielem budynku jest prywatny inwestor. Od 1955 kierownikiem redakcji muzycznej Polskiego Radia w Szczecinie był Zbigniew Pawlicki, inicjator życia muzycznego na Pomorzu Zachodnim. W 1962 i 1963 radio transmitowało Festiwal Młodych Talentów. W latach siedemdziesiątych redaktor Alina Głowacka za swoje reportaże otrzymała Złoty Mikrofon. W roku 1972 na antenie Radia Szczecin (ale też Radia Koszalin i Gdańsk) pojawiło się Studio Bałtyk.
Lata 80. – 90. XX wieku Integracja Rozgłośni Radiowej z Ośrodkiem Telewizyjnym W roku 1980 oddano do użytku nowoczesny wieżowiec radia i telewizji. Decyzją przewodniczącego Komitetu ds. Radia i Telewizji – o pełnej integracji w Szczecinie Rozgłośni Radiowej z Ośrodkiem Telewizyjnym i utworzeniu zintegrowanego Ośrodka Radiowo-Telewizyjnego. Został on podporządkowany pod jednolite kierownictwo dyrektora – naczelnego redaktora ORTV. Jednocześnie oddano do eksploatacji kompleksowo zintegrowaną bazą lokalową mieszczącą się w wieżowcu redakcyjno-technicznym, w którym ulokowane zostały w pełni zintegrowane redakcje radia i telewizji, Ośrodek Nadawczy Stacji Radiowych i Telewizyjnych, zespół nagrań kaset telewizyjnych dla załóg statków handlowych i rybackich, laboratoria i warsztaty techniczne RTV. Przekazano w 1980 do eksploatacji studio muzyczne, wyposażone w najwyższej wówczas klasy światowej aparaturę produkcji szwajcarskiej i amerykańskiej do nagrań muzycznych. W szczecińskim studio muzycznym nagrywano zarówno muzykę rozrywkową, filmową, jak i poważną. Nagrali w nim swoje płyty między innymi: Marek i Wacek, Zbigniew Wodecki, Zbigniew Hołdys, Hanna Banaszak, Łucja Prus, Ryszard Rynkowski i inne gwiazdy polskiej piosenki.
Relacjonowanie wydarzeń, odznaczenie rozgłośni mały|Relacjonowanie sierpnia 1980 W sierpniu 1980 szczecińska stacja RTV informowała na bieżąco słuchaczy i telewidzów o wydarzeniach sierpnia 1980. Po wprowadzeniu stanu wojennego część pracowników radiowych została zweryfikowana negatywnie i musiała pożegnać się z rozgłośnią. Niektórzy z nich wrócili do pracy w radiu w roku 1989. W latach 1984–1985 Radiokomitet zorganizował dwuletni cykl obchodów czterdziestych rocznic kolejnych rozgłośni pod hasłem „Od Lublina do Szczecina”. Szczecińskie uroczystości zorganizowano 14 grudnia 1985 w nowo otwartym studiu muzycznym S-2, gdzie obecny na uroczystości wicepremier Zbigniew Gertych przy udziale kierownictwa Polskiego Radia i Telewizji – odznaczył rozgłośnię Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. W 1987 szczecińska stacja relacjonowała wizytę papieża Jana Pawła II w Szczecinie. Z radiem w Szczecinie związani byli znani sprawozdawcy sportowi: Bohdan Tomaszewski, Lesław Skinder, Cezary Gurjew, Henryk Urbaś, Roman Czejarek. W latach 80. w budynku radia zbudowane zostało studio nagraniowe ze stołem mikserskim i magnetofonem wielośladowy. Nagrywali tu m.in. Marek Biliński, Bank, Kasa Chorych, Lombard, Oddział Zamknięty, Turbo, Urszula Sipińska i Skaldowie. W siedzibie Radia Szczecin powstały takie piosenki jak Dorosłe dzieci, Szklana pogoda, Nie będę Julią. mały|Siedziba Polskiego Radia Szczecin przy al. Wojska Polskiego 73 w Szczecinie
Rozgłośnia radiowa samodzielną spółką Skarbu Państwa