równania wymiany Fishera w postaci
gdzie: – nominalna podaż pieniądza, – szybkość obiegu pieniądza, – ogólny poziom cen, – realna wielkość produkcji (PKB).
Równanie z Cambridge Alfred Marshall sformułował inną od omawianej wyżej wersję równania wymiany, która sprowadza się do postaci równania popytu na pieniądz:
gdzie: – ilość pieniądza w obiegu, – poziom cen, – pieniężna wartość produktu narodowego brutto, – współczynnik wyrażający, jaką część dochodu podmioty gospodarujące chcą przetrzymywać w postaci realnych zasobów pieniężnych.
Równanie Marshalla, zwane też równaniem z Cambridge lub równaniem dochodowym (w odróżnieniu od transakcyjnego równania Fishera), można sprowadzić do tradycyjnego równania, zakładając, że jest odwrotnością prędkości obiegu pieniądza
Krytyka ilościowej teorii pieniądza Teoria ilościowa była poddana ostrej krytyce w okresie wielkiego kryzysu gospodarczego w latach 1929–1933. Jej głównym krytykiem był John Maynard KeynesKrytyka ta znalazła wyraz w książce Ogólna teoria zatrudnienia, procentu i pieniądza..