W czasie studiów w 1949 r. rozpoczął pracę w Katedrze Wysokich Napięć Wydziału Elektrycznego współorganizując laboratoria wysokonapięciowe macierzystej uczelni. W 1964 r. uzyskał stopień doktora nauk technicznych. W 1968 r. w związku z organizacją laboratoriów wysokonapięciowych przeniósł się na Wydział Elektryczny Politechniki Częstochowskiej i został zatrudniony na stanowisku docenta. Na stanowisku tym pracował do 30 września 1990, kiedy to przeszedł na emeryturę. W latach 1973–1979 był dziekanem Wydziału Elektrycznego Politechniki Częstochowskiej. Ściśle współpracował z przemysłem, był doradcą ds. elektroenergetyki w wielu zakładach Częstochowskiego Okręgu Przemysłowego, współpracował również z Centralnym Instytutem Ochrony Pracy w Warszawie. Efektem tej współpracy było kilkanaście tomów opracowań, patenty, wdrożenia nowych rozwiązań sprzętu ochronnego i nowe normy. Łączna liczba publikacji, norm i opracowań przekracza 50. Za dorobek dydaktyczny należy uznać 100 prac dyplomowych powiązanych z techniką przemysłową. Był wybitnym specjalistą–praktykiem w zakresie technik wysokiego napięcia i twórcą laboratoriów wysokonapięciowych w Częstochowie (5 laboratoriów, 60 stanowisk badawczych i dydaktycznych).
W 1942 r. zawarł związek z nauczycielką Zofią z Klemczyńskich (zm. 1960), mieli syna Zbigniewa (ur.