W odróżnieniu od mikrofili typowych dla widłaków te łuski pozbawione były wiązki przewodzącej, aczkolwiek na przekrojach łodyg widoczne są liczne wiązki wybiegające z pasm tkanek drewna i przebiegające przez korę pierwotną w kierunku tych wypustek, kończą się one jednak tuż u ich nasady. Nie jest też pewne czy aparaty szparkowe obecne na łodydze występowały także na jej wyrostkach. Łodygę i wypustki pokrywała epiderma z grubą warstwą kutyny.
Łodyga składała się na przekroju z gwiaździstego walca osiowego (o charakterze aktynostelicznym) – kształt walca osiowego na przekroju zainspirował rodzajową nazwę naukową tych roślin. Drewno składało się wyłącznie z cewek, a łyko nie zawierało typowych rurek sitowych.
Nerkowate zarodnie o długości 7 mm osadzone były na krótkich trzonkach i występowały na powierzchni łodyg pomiędzy liściopodobnymi wypustkami. Otwierały się wzdłuż wąskiej szczeliny na grzbiecie. Zawierały jednakowe zarodniki o średnicy 40–60 μm, pokryte bardzo gęstymi kolcami.