Roślina zaliczana jest do prawidłakowców Drepanophycales, zwanych też Asteroxylales.
Poza Asteroxylon mackiei opisano także z tego rodzaju Asteroxylon elberfeldenseFairon, M. (1967). "Asteroxylon elberfeldense Kräusel et Weyland porte-t-il des axes terminaux du type Hostimella hostimensis Potonié et Bernard". Annales de la Société Géologique de Belgique. 10: 1–30, jednak po późniejszych analizach uznany on został za odrębny rodzaj ThursophytonKenrick, Paul & Crane, Peter R. (1997). The Origin and Early Diversification of Land Plants: A Cladistic Study. Washington, D.C.: Smithsonian Institution Press. .
Rodzaj Asteroxylon jest typem nomenklatorycznym dla monotypowej rodziny Asteroxylaceae Kidst., W.H. Lang Trans. Roy. Soc. Edinburgh, 52(3 [Art. 26]): 665, 674. 11 May 1920.
Budowa Asteroksylon miał wyprostowane, nadziemne łodygi osiągające ok. 40–50 cm wysokości, o średnicy do 12 mm, rozgałęziające się monopodialnie. Odgałęzienia boczne odchodzące od wyróżniającej się osi głównej rozgałęziały się jednak dychotomicznie. Łodygi wyrastały z pełzającego pod ziemią kłącza osiągającego do 4,2 mm średnicy. Powierzchnia łodyg gęsto pokryta była wypustkami łodygi opisywanymi jako kolcopodobne lub łuskowate, osiągającymi do 5 mm długości.