Wraz z deklaracją uchwalono plan działań oraz Statut Praw i Obowiązków Ekonomicznych Państw – Rezolucja 3281 (XXIX) Zgromadzenia Ogólnego oraz Karta ekonomicznych praw i obowiązków państw podpisane w Nowym Jorku 14 grudnia 1974 r. (statutu tego jednak nigdy nie przyjęto).
W latach 70. i 80. kraje słabo rozwinięte i rozwijające się forsowały przyjęcie Nowego Międzynarodowego Ładu Ekonomicznego oraz towarzyszącego mu pakietu innych dokumentów przez Zgromadzenie Narodowe Organizacji Narodów Zjednoczonych. Postulaty te zyskały jednak tylko wartość polityczną, poza kilkoma, które rokowały częściowe powodzenie, np. Kodeks Ograniczonych Praktyk Biznesowych przyjęty w 1980 r. oraz Wspólny Fundusz Towarowy, który wszedł w życie w 1989 r.
Postulaty NMŁE są często odbierane jako przejaw różnic między krajami Północy i Południa (bogata Północ i biednie Południe). Mieszkańcy Południa domagają się większego udziału w dochodzie światowym, kierując swe roszczenia pod adresem bogatych krajów Północy. Główną siłą napędową koncepcji NMŁE było połączenie olbrzymich rozpiętości między dochodami a powolnym postępem (bądź nawet jego brakiem) w zmniejszaniu dystansu rozwojowego między krajami o niskich dochodach i pozostałymi grupami krajów.
Postulaty Główne postulaty Nowego Międzynarodowego Ładu Ekonomicznego to: