W latach 1956–1958 przebywał w Chinach, najpierw jako stypendysta na Uniwersytecie Pekińskim, następnie jako lektor w Pekińskim Instytucie Języka Rosyjskiego. W 1960 przez dziesięć miesięcy przebywał na stypendium w École pratique des hautes études w Paryżu. W 1962 obronił pracę doktorską Les formations adverbiales a quasi-suffixe en Chinois archaique et dans la langue de l’epoque des Han napisaną pod kierunkiem Janusza Chmielewskiego. W 1969 uzyskał stopień doktora habilitowanego na podstawie pracy Ma Jong – vie et oeuvre. W 1971 został mianowany docentem, w 1978 otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, w 1986 tytuł profesora zwyczajnego.
Od 1956 był członkiem Polskiego Towarzystwa Orientalistycznego, od 1960 Polskiego Towarzystwa Językoznawczego, od 1972 członkiem Komitetu Nauk Orientalistycznych PAN (w latach 1993–2006 jego przewodniczącym), od 1983 członkiem zwyczajnym Towarzystwa Naukowego Warszawskiego, od 1987 członkiem Światowego Stowarzyszenia Studiów Sinologicznych (od 1997 jego przewodniczącym). Był także członkiem komitetów redakcyjnych „Rocznika Orientalistycznego” oraz serii „Prace Orientalistyczne”.