Prezenta – w prawie kanonicznym, prawo do przedstawienia kandydata na urząd kościelny lub beneficjum przysługujące władzy lub osobie świeckiej z tytułu jego uposażenia, ogłoszone na soborze trydenckim.
W pierwszych wiekach po Chrystusie zarówno na Wschodzie, jak i na Zachodzie powstawały normy dopuszczające fundatorów do obsadzania duchownych w fundowanych kaplicach i kościołach. Na Wschodzie darczyńcy za zgodą biskupa posiadali prawo nominacji duchownego (Novellae leges 57, c. 2; 123, c. 18Ks. Antoni Dębiński. Ustawodawstwo karne rzymskich cesarzy chrześcijańskich w sprawach religijnych. Redakcja Wydawnictw Katolickiego Uniwersytetu Lubelskiego. Lublin 1990 ss. 230.) oraz administrowania dobrami kościelnymi (C., I, 3, 54). Z kolei na Zachodzie zasady określające zakres przywilejów ustalały synody. Synod w Orange (441) przyznawał prawo nominacji duchownego biskupowi, który wybudował kościół w innej diecezji (c. 1, C. XVI, q. 5). Takie same rozwiązania przyjął synod w Arles (443 i 453). Analogiczne prawo przyznawał Czwarty Synod w Toledo (633) w stosunku do świeckich fundatorów (c. 31, C. XVI, q. 7) oraz prawo wyboru opata przyznawał klasztorowi i patronowi (cc. 2, 4, C. XVIII, q. 2). Dziewiąty Synod w Toledo (655) wprowadzał zasadę dziedziczenia tego prawa przez następców (c. 32, C. XVI, q.